مدت نامزدی با توجه به تحقیقات انجام شده و تجربیات به دست آمدهمی‌توان بین شش تا نه ماه دانست که بهتر است از این مدت بیشتر نشود. اغلب در این مدت طرفین به صمیمیت لازم برای کنار زدن نقاب های رفتاری میرسند و این امر شناخت آن‎ها از یکدیگر را اطمینان بخش تر میکند مدت نامزدی، احتمال بروز آسیب های هر چند اغلب طولانی تر شدن ،رابطه که در ادامه به آنها اشاره میکنیم را افزایش می‎دهد، اما امروزه به دلیل افزایش فاصله سن بلوغ جنسی و نیاز به همسر با زمان آمادگی اقتصادی برای ازدواج چه بسا فاصله انداختن بین زمانی که پسر و دختر آمادگی اولیه برای فراهم کردن امکانات ازدواج را به دست آورند تا زمان عروسی مناسب باشد. در موردی نیز که دختر و پسر در دوران نامزدی به دلیل وجود فاصلهٔ مکانی زیاد همدیگر را نمی‌بینند میتوان این مدت را افزایش داد.

از شرایط دیگری که میتواند طولانی شدن این دوره را توجیه پذیر کند نیاز به ازدواج در عین فراهم نبودن شرایط اقتصادی فقدان شغل اشتغال به تحصیل و در پیش داشتن خدمت سربازی است. در این شرایط حمایت مالی و کاهش انتظار خانواده ها و تلاش پاره وقت درآمدزایی، پسر در کنار قوانین تسهیلی نظام وظیفه برای متأهل‎ها، راه را برای دوری از گناه و افزایش انگیزه تحصیلی و شغلی فراهم خواهد کرد. در صورتی که پسر و دختر با اخلاق و روحیات یکدیگر نسبتاً آشنا شده و به مدد قناعت و کاهش سطح انتظارات از امکانات اولیه تشکیل زندگی برخوردارند و جهی برای طولانی شدن این دوره وجود ندارد.

13 مورد از آسیب های طولانی شدن دوران نامزدی و عقد و راهکار های آن:

1. خانواده هایی که به افکار منفی درباره دوره نامزدی یا قوانین کنترل کننده افراطی و سختگیرانه گرفتارند فشار روانی زیادی .را تولید میکنند با طولانی شدن مدت نامزدی دامنه توزیع این فشار منفی از چرخه پدر و مادر گذشته رفتار و هیجان جوان تازه ازدواج کرده را درگیر میکند که به شکل مستقیم یا غیر مستقیم رابطهٔ او با همسرش را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.

2 . به مرور زمان هریک از پسر یا دختر با ازدواج و عقد، نوعی دلبستگی شدید به همسر خود پیدا میکند و چون نمیتواند به میزان مورد نیاز با همسر خود باشد احساس تنهایی ارضا نشدن یا ارضای ناقص نیازهای عاطفی می.کند این احساس نامطبوع در فضای روانی ،دختر تأثیر منفی بیشتری میگذارد؛ زیرا او تمایل روانی و فطری به تمرکز عاطفی و همسویی ذهنی در عشق دارد؛ همان گونه که پسر نیز به دلیل استقلال طلبی ذاتی با طولانی شدن دوران نامزدی و حضور تصمیمهای والدینی برای خود و همسرش گرفتار احساس بیهودگی انتظار و آشفتگی روحی و اغتشاش ذهنی خواهد شد.

3. در برخی موارد چون زن و شوهر نمیتوانند نیازهای جنسی خود را کامل ارضا کنند به طور آگاهانه یا ناخودآگاه گرفتار بهانه گیری های گوناگون و ایرادگیریهای بی منطق و بی دلیلی میشوند که آرامش روابط را به خطر می اندازد؛ چه بسا خود دختر و پسر هم از منشأ و سرچشمه آن اطلاعی نداشته باشند؛ از این رو همسران جوان ازدواج را سوهان روح مییابند نه تسكين آن. البته مطالبی که در موضوع رابطه جنسی نامزدها خواهیم آورد بخشی از این مشکل را برطرف خواهد کرد.

4. یکی از اهداف ازدواج یافتن هویتی جدید است. برای انتقال به این هویت جدید، حد متوسطی از دوران نامزدی لازم است؛ اما با طولانی شدن دوره نامزدی دختر و پسر خود را در بلاتکلیفی و تعارض میان دو نقش «فرزند بودن» و «همسر بودن» میبینند آنان در عین ،تأهل با خانواده خود زندگی میکنند این تعارض از منابع فشار روانی و تنش در رابطه خواهد بود.

5. یکی دیگر از آسیبهای طولانی شدن دوران نامزدی حدس و گمانهای بی اساس و فلسفه بافی و چالشهای گوناگون اطرافیان خویشان و همسایگان است که چه بسا هیچ کدام به واقعیت نزدیک نباشد و به تدریج در زندگی این زن و شوهر جوان وارد شده آنها را آشفته کند؛ فلسفه بافی هایی چون فکر کنم با هم مشکل دارن ، احتمالاً خانواده ها با هم نمیسازن و .....

6. مقایسه با دیگران نیز میتواند یکی از سرچشمه های اختلافات .باشد مانند مقایسه رفتارهای داماد و عروس با خانواده، مقایسه رفتارهای زن و شوهر با دیگر زن و شوهرهای جوان مقایسه مراسمهای گرفته شده ..... هرچه بر مدت نامزدی افزوده میشود دایره و مصداق این مقایسه ها بیشتر و زمینه برای اختلافات فراهم تر خواهد شد.

7. فشار اقتصادی بر خانواده دختر به سبب پذیرایی از داماد و تداوم پرداخت برخی هزینه های دختر گاه خستگی خانواده دختر را در پی داشته که مستقیم و غیر مستقیم به رابطه همسران جوان آسیب خواهد زد.

8 . گاه طولانی شدن دوران عقد سبب میشود مردان احساس کنند بدون پذیرش مسئولیت خانواده و تأمین مسکن و نفقه ،همسر میتوان از همسر خود بهرهمند شد و به همین دلیل با بهانه های واهی مراسم عروسی را به تأخیر انداخت.

9. در برخی موارد منزل دختر محدودیت مکانی برای پذیرایی از داماد و ایجاد خلوت با همسر را دارد تحمل این وضعیت برای مدتی مناسب برای خانواده دختر مقدور است؛ اما برای زمانی طولانی، رنج افزا خواهد بود.

10. اغلب حساسیت در این دوره بسیار است و طولانی شدن دوره، به پیچیدگی بیشتر روابط میانجامد همراهی برخی آسیبهای طولانی شدن نامزدی سبب بروز و برجسته شدن احتمالی ضعف ها و ایجاد تردیدهای بیجا در دختر و پسر و حتی گاه دل زدگی از یکدیگر می شود؛ حال آنکه بروز این ضعفها در دورۀ زندگی مشترک به دلیل احساس تعهد و مسئولیت بیشتر نسبت به رابطه و جدی تر شدن نقشها آسیبهای کمتری خواهد آفرید.

11. گاه ممکن است با طولانی شدن دوران عقد، حریمها و حرمتها میان زوجین و خانوادههای آنان شکسته شود که این امر زمینه ساز جدایی است و یا در زندگی مشترک منبع هشیار و ناهشیار بسیاری از آسیبهای ارتباطی خواهد بود.

12. اگر در خانواده طرفین فرزند بزرگ و دم بخت دیگری باشد، طولانی شدن دوره ،نامزدی وضعیت ناخرسند کننده ای ایجاد خواهد کرد.

13. منجر نشدن نامزدی به زندگی مشترک برای دختر زیان آورتر خواهد بود؛ زیرا گذشت سالیانی در از برای دختر مشکل آفرین است؛ اما به حسب باورهای اجتماعی برای پسر مشکلی پدید نمی آورد. دختر اگر از سن معینی بگذرد، احتمال انتخاب شدن او کم میشود؛ در حالی که پسر حتی در سنین بالاتر نیز برای زنها پذیرفتنی است؛ بنابراین دختر باید درباره خود احتیاط کند و نامزدی پیش از زفاف را برای مدتی این گونه طولانی نپذیرد؛ مگر آنکه تا حد زیادی مطمئن باشد که پسر به وعده خود وفا میکند و نامزدی را به هم نمیزند.

بنابراین اگر قرار است دوران نامزدی طولانی شود باید به موارد زیر توجه کرد

1. هدف از تأخیر کسب آشنایی بیشتر و فراهم کردن مقدمات ازدواجی است که باید هرچه زودتر انجام شود.

2. افزایش آگاهیهای زناشویی و مهارت‎های همسرداری گوش دادن ،فعال بیان، احساس ارتباط مؤثر حل مسئله حل تعارض و کنترل خشم از ضروریات طولانی شدن دوره نامزدی است این مهارتها در جلد دیگری از این مجموعه آموزش داده خواهد شد.

3. دلیل تأخیر در ازدواج باید موجه باشد و طرفین تأخیر را بپذیرند؛ نه آنکه یکی تأخیر را به دیگری تحمیل کند.

4. اگر دلیل موجه و منطقی هست که توجیه کننده تأخیر ازدواج باشد (نبود امکانات اولیه ادامه تحصیل و اتمام خدمت سربازی) باید دو خانواده با صراحت و شفافیت کامل آن را مطرح و راهکارهای مناسبی برای جلوگیری از طولانی شدن این دوران بجویند تا زمینه برخی شک و شبهه ها فراهم نشود.

5. بهتر است خانواده ها به اندازه ای معقول از دخالت ها و تصمیم گیری به جای دختر و پسر بکاهند تا فضا برای استقلال خانواده جوان فراهم شود. والدین نگران خطاهای فرزندان خود نباشند. خوب است از نقش والد به نقش مشاور منتقل شوند و تصمیم نهایی را به عهده همسران جوان .بگذارند گاه پذیرش ریسک تصمیم گیری مستقلانه همسران جوان مفیدتر از القای تصمیم به آنهاست.

6. درباره هزینه‌های اقتصادی این دوره خوب است پسر و خانواده اش بخشی از این بار را به دوش بگیرند بدین ترتیب، دختر احساس حمایت بیشتری خواهد کرد و این احساس رضایت او و خانواده اش گرمی بیشتری به رابطهٔ فعلی و زندگی آینده خواهد بخشید.